Mijn ultieme doel als chronisch zieke: leven zonder medicijnen

Op het moment dat ik mijn verhaal opschreef voor deze website, was ik druk bezig met mijn ultieme doel: een leven zonder medicijnen. Ik had een ongelofelijk goede basis: ik sportte enkele keren per week, ik had een goed eetpatroon voor mezelf opgesteld, ik had mijn allergieën aangepakt, en ik voelde me in het algemeen goed, fit, en sterk. De herfst was aangebroken en het was tijd om weer te stoppen met mijn hooikoortsmedicijnen. Normaliter draag ik vanaf het begin van september al handschoenen op de fiets ‘s ochtends, omdat mijn handen dan al ruw worden en wondjes krijgen, maar anno 2017 was er zelfs eind oktober nog niets aan de hand. Ik had geen buikpijn meer, ik had energie, en ik was er helemaal klaar voor!

Stoppen met hooikoortsmedicijnen

Dus op de eerste dag van oktober stopte ik met mijn hooikoortsmedicijnen. In mijn vorige artikelen lijkt het misschien alsof dat heel makkelijk gaat en dat je daar niets van merkt, maar dat is niet helemaal zo. In het begin merk je dat je buffer wegvalt; in mijn geval heb ik dan wat vaker jeuk, mogelijk door wasmiddelen of shampoo, reageer ik weer licht op nootjes en pinda’s, en heb ik even wat vaker buikpijn. Sowieso is je huid sneller geïrriteerd doordat de verwarming aan gaat in de herfst. Daar moet je even doorheen, wat soms een beetje vervelend is. Maar na enkele weken zwakt dat allemaal weer af en gaat het de rest van de herfst en winter prima.

Ik heb sinds eerder dit jaar een nieuwe huisarts en ik was in augustus voor iets anders bij haar langs geweest, waarop we ook meteen kennis gemaakt hebben. Ze vroeg destijds aan me “wie houdt jouw longen in de gaten?”, waarop mijn antwoord “niemand” was. Dat is ergens ook weer het nare aan de Nederlandse gezondheidszorg; als het niet goed gaat, dan moet je naar allerlei specialisten en allerlei onderzoeken doen, maar zodra het goed gaat, word je eigenlijk aan je lot overgelaten. Dat is erg vreemd als je een chronische ziekte hebt, want deze kan altijd voor problemen zorgen, en moet eigenlijk op een reguliere basis door iemand gecontroleerd worden. Mijn nieuwe huisarts zei dan ook meteen “dan wil ik dat doen, als je dat goed vindt.”

Nieuwe longfunctietest

Dus voor het eerst in jaren heb ik nu een standaard jaarlijkse afspraak bij de praktijkondersteuner voor een longfunctietest. Mijn eerste was begin oktober van dit jaar, en het was al even geleden dat ik deze had gedaan. Bij een longfunctietest neem je een mondstuk in je mond waardoor je ademhaalt. Tegelijkertijd krijg je een klemmetje op je neus, zodat je alleen door het mondstuk ademt. Het mondstuk is verbonden met een slangetje, en het slangetje zit aan een computer.

Longfunctietest om conditie van de longen te meten
Longfunctietest – Foto: www.martiniziekenhuis.nl

Tijdens het onderzoek moet je eerst de lucht helemaal uit je longen blazen tot je niet meer kunt, vervolgens moet je ineens zo diep mogelijk inademen, en daarna moet je zo lang en krachtig mogelijk uitademen, tot je longen weer helemaal leeg zijn. Hierbij wordt gemeten wat de conditie van de longen is; hoeveel lucht er in- en uitgeademd kan worden, en wat de longinhoud is. Nadat een basis is gemeten, krijg je een medicijn wat de luchtwegen meer opent, meestal Ventolin of Salbutamol, waarna de test nogmaals gedaan wordt, om te kijken of deze medicijnen effect hebben.

Zeer goede uitslag longfunctietest

Bij de test die ik toen deed, was al snel duidelijk dat de medicijnen erg weinig effect hadden. Dat was voor het eerst van mijn leven! Dus ik was al erg positief. En een week later belde mijn huisarts me met de officiële uitslag: mijn longen waren in betere conditie dan die van de gemiddelde Nederlander. Er was wel duidelijk een “astma-curve” te zien bij het inademen (74% van normaal), maar de medicijnen hadden maar voor 2% effect.

Ze gaf aan dat de medicijnen die ik had eigenlijk veel te sterk waren, en ze stelde me enkele vragen over mijn gebruik. Toen ik aangaf dat ik maar één pufje per dag nam, zei ze “dan stel ik voor om helemaal te stoppen”. Wauw! Dit was voor het eerst dat een arts achter me stond, en ze vond het zelfs een ontzettende interessante ontwikkeling. “Zolang we het maar wetenschappelijk kunnen onderbouwen met een nieuwe test over een maand,” zo sloot ze het telefoontje af.

Stoppen met longmedicijnen

Dus de dag erna hoefde ik geen medicijnen in te nemen. Ik vond het doodeng! Op de eerste dag moest ik er continu aan denken, en had ik het, zoals voorheen, veel benauwd. Steeds wanneer dit gebeurde, lette ik op mijn ademhaling, zorgde ik dat ik zo diep mogelijk vanuit mijn buik ademhaalde, en dan ging het weer goed. Dit gebeurde erg vaak in de eerste dagen. Doordat ik mijn ademhaling weer goed kreeg, had ik wel door dat het puur in mijn hoofd zat. Er was niks mis met mijn longen, maar het was weer dat continu denken aan die medicijnen.

10 kilometer rennen op de marathonOp de tweede dag zonder medicijnen was de marathon van Eindhoven, en deze keer had ik me ingeschreven voor de 10 kilometer. Ik had de inschrijving ruim van te voren gedaan, op het moment dat ik niet wist dat ik binnenkort geen medicijnen meer zou hoeven, en ik had goed getraind. Ik had er zin in, maar ik zag er ook een beetje tegenop, juist doordat ik geen medicijnen meer had. Het rennen ging deze keer echter veel beter dan de 5 kilometer, enkele jaren eerder. Ik had mijn krachten beter gedoseerd, en lette beter op signalen van mijn lichaam. Verder ging ik helemaal op in de adrenaline van de wedstrijd. Ik heb enkele keren wat last gehad van mijn ademhaling, maar steeds bracht ik dat weer snel onder controle, waardoor ik vrij probleemloos heb gelopen. Uiteindelijk had ik wederom een dik persoonlijk record; en deze keer zonder medicijnen!

Gevolgen van stoppen met longmedicijnen

Ruim een week na het stoppen met medicijnen begon ik er steeds minder aan te denken, en had ik het steeds minder benauwd. Na twee weken begon ik me erg goed te voelen; mijn hoofd voelde helderder en ik voelde me meer alsof ik nu echt mezelf ben, alsof er altijd een waas om me heen heeft gezeten, die nu weg is. Na drie weken werd ik verkouden, en voelde ik me een hele tijd niet fit, maar niks sloeg over op mijn longen. Een week lang heb ik me superfit gevoeld, en daarna voelde ik me weer niet zo fantastisch. Het lijkt alsof mijn lichaam echt moet wennen, en het voelt alsof ik nu overal meer vatbaar voor ben.

Na ongeveer vier weken heb ik een nieuwe longfunctietest gedaan. Ik was op dat moment echter nog verkouden, dus dat zag je enigszins in de uitslag. De resultaten zagen er verder prima uit, maar het was wel duidelijk dat ik in de gaten gehouden moet worden. De praktijkondersteuner gaf aan dat de overige klachten die ik momenteel heb, de verkoudheidsklachten, een gevolg zijn van het stoppen met de medicijnen. De longmedicijnen hebben namelijk ook effect op je bovenste luchtwegen (de holtes bij je neus en wangen), en die krijgen nu dus ook niets meer. Haar advies was daarom om toch een neusspray te nemen met corticosteroïden, en een tijdje te proberen hoe dit gaat. Mogelijk kan ik het snel onder controle krijgen en hoef ik de spray daarna niet meer te gebruiken, en mogelijk moet ik deze toch innemen. Dat is nu afwachten.

In de tussentijd heb ik ook een nieuwe allergietest gedaan, omdat ik benieuwd was of ik daar ook verbeteringen zag. De uitslag was grotendeels positief voor me; mijn honden- en soja-allergieën zijn volledig weg, en de boom- en graspollen zijn verminderd. Ik ben nog steeds allergisch voor pinda’s en noten, maar de allergieën zijn niet meer zo sterk als vroeger. Ik had er wel een nieuwe allergie bij: schimmels. Dat heb ik nooit eerder gehad!

Ik heb al een lange weg achter de rug, en ik heb nog steeds een aardig pad te gaan. Maar het feit dat ik verschil zie, hoe klein of groot ook, zorgt ervoor dat ik gemotiveerd ben om door te werken aan mijn lichaam. Ik heb dit allemaal al bereikt; wie weet wat ik verder nog voor elkaar kan krijgen?

Volg en like ChronischBeter.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *