Mijn eerste twee maanden zonder medicijnen

Ik heb mijn hele leven medicijnen geslikt voor astma, en sinds ongeveer twee maanden ben ik hiermee gestopt, op doktersadvies. Ik heb ongeveer tien jaar naar dat moment toegewerkt, het gaat helaas allemaal niet vanzelf, en toen het zover was, voelde het toch nog erg plotseling en daardoor spannend. In dit artikel wil ik je wat meer vertellen over de eerste dagen en de eerste maanden van het stoppen met medicijnen, na deze meer dan dertig jaar dagelijks ingenomen te hebben.

Continu aan medicijnen denken

Op de eerste dag dat ik mocht stoppen, was ik me enorm bewust van wat er gaande was. Daardoor dacht ik continu aan het feit dat ik geen medicijnen meer hoefde te slikken, waardoor ik veel benauwd was. Ik moest steeds rustig gaan zitten, mijn ademhaling onder controle houden, dus zo diep mogelijk via mijn buik ademen, en dan ging het benauwde gevoel weg. Dit bevestigde voor mij steeds dat de angst en spanning in mijn hoofd zaten, en niet in mijn lichaam.

Dat is meteen een typerend kenmerk van astma: stress en angst kunnen astma-aanvallen veroorzaken. Hierdoor is het als astmapatiënt zijnde erg belangrijk om proberen rustig te blijven in stressvolle situaties, en daardoor komt het ook dat je meer last hebt van je longen in spannende tijden. Zo kon ik als kind al benauwd worden van de spanning voor mijn verjaardag, of op de dag voordat we naar de Efteling zouden gaan.



Sporten zonder medicijnen

Op de tweede dag kon ik meteen goed testen hoe sporten zonder medicijnen gaat. De marathon van Eindhoven was op die dag, en ik had me maanden eerder al ingeschreven voor de 10 kilometer. Uiteraard wou ik die graag nog steeds lopen. Ik vond het extra spannend doordat ik natuurlijk nog continu met het idee van “ik slik geen medicijnen meer” in mijn hoofd zat, en daar had ik tijdens het hardlopen af en toe last van. Dat was met name in het begin; toen ik eenmaal wat meer in het ritme van het lopen zat, vergat ik de medicijnen volledig.

Bij hardlopen moet ik mijn ademhaling onder controle hebben
Bij hardlopen moet ik mijn ademhaling onder controle hebben. Foto: presentingwithimpact.nl.

Af en toe moest ik mijn ademhaling weer op orde brengen, en ik moest ervoor zorgen dat ik op mijn eigen tempo bleef lopen in plaats van met anderen mee te rennen. Ik playbackte daarom mee met mijn muziek, als een soort praattest, wat er ongetwijfeld vreemd uit zag voor de aanmoedigers, maar wat mij ontzettend goed hielp in mijn ademhaling onder controle houden. Uiteindelijk heb ik het netjes volgehouden, en heb ik zelfs een dik persoonlijk record gelopen.

Nog steeds veel denken aan medicijnen

Na ongeveer een week helemaal geen medicijnen ingenomen te hebben, moest ik er nog steeds veel aan denken. Het werd wel geleidelijk aan minder. Ik dacht er niet meer de hele dag aan, alleen nog sporadisch, en ik had het veel minder benauwd. Als ik er aan dacht, dan kreeg ik niet steeds het benauwde gevoel; ik leek er al wat meer aan te wennen. Ik zorgde ervoor dat ik netjes bleef bewegen, en dat ik een paar keer per week flink sportte. Dat ging goed en ik voelde me erg fit.

Bijna drie weken nadat ik gestopt was met medicijnen, dacht ik er nog nauwelijks aan. Ik had het niet meer benauwd, en mijn hoofd leek meer helder te zijn. Ik had het idee dat dit meer was zoals ik me überhaupt zou moeten voelen in mijn lichaam en in mijn hoofd. Helaas werd ik in dezelfde week verkouden, en voelde ik me een hele tijd niet fit. Daardoor ging ik iets minder sporten. Werken ging wel gewoon, en ook het huishouden kon ik netjes bijhouden. Zelfs mijn sociale leven leed er nauwelijks onder. Dus ondanks dat ik me ineens niet fantastisch voelde, was het toch anders dan voorheen.

Hardnekkige verkoudheid

Een maand nadat ik mijn laatste medicijnen had gehad, voelde ik me over het algemeen goed, maar de verkoudheid bleef maar aanhouden. Normaliter zou ik tijdelijk extra medicijnen nemen, een longarts heeft me dit ooit aangeraden, waardoor ik binnen enkele dagen van de verkoudheid af zou zijn. Maar daar wou ik nu natuurlijk niet aan beginnen; ik wou normaal van de verkoudheid afkomen, zoals niet-chronische zieke mensen ook zouden doen. Met geduld, rustiger aan doen, thee met honing drinken, warm aankleden, en op tijd naar bed gaan.

Mijn bovenste luchtwegen profiteren niet langer van de medicijnen
Mijn bovenste luchtwegen profiteren niet langer van de medicijnen. Foto: dokterdokter.nl

Maar de verkoudheid bleef hardnekkig volhouden. In de vijfde week na het stoppen met medicijnen, had ik een afspraak voor een longfunctietest. Deze was bedoeld om te controleren hoe mijn longen het deden zonder de medicijnen. Ik was nog steeds erg verkouden en ben nagegaan of ik de test dan eigenlijk wel mocht of kon doen. Er was geen probleem; in de resultaten zou dan echter wel duidelijk worden dat ik verkouden was. Dus ik deed de test. Deze viel me erg zwaar moet ik zeggen; het was lastig om goed te blazen, en tot ongeveer een uur na de test voelde ik me wat buiten adem en had ik een pijnlijke plek op mijn borst van het harde werken.

Longen in de gaten houden

Na in totaal anderhalve maand was ik nog steeds verkouden, en voelde ik me niet fantastisch. Ik kreeg de uitslag van de longfunctietest, en deze was weliswaar nog prima, maar de praktijkondersteuner gaf aan dat deze wel een stuk minder was dan de vorige keer. Deels was dit te verklaren door de verkoudheid, maar deels mogelijk ook door het stoppen met medicijnen. Ze gaf aan dat mijn longen goed in de gaten gehouden moeten worden de komende tijd, en dat ik vooral ook goed naar mijn lichaam moet luisteren.

Ze had ook een verklaring voor mijn aanhoudende verkoudheid; normaliter profiteren de bovenste luchtwegen (neus, wangen) ook van de longmedicijnen. Die krijgen nu natuurlijk ook niets meer binnen, en blijkbaar heeft dat effect bij mij. Ik kreeg daarom een neusspray mee, helaas met corticosteroïden, om dit aan te pakken. Het kan in totaal zo’n vier weken duren voordat ik het effect merk, en dan moet ik proberen of ik deze langzaam kan afbouwen, of dat ik ze nodig blijf hebben. Na enkele dagen merkte ik wel dat mijn neus wat sneller open is, dus hopelijk gaat dit goed werken.



Zwaar, maar er is hoop

Inmiddels ben ik bijna twee maanden gestopt met medicijnen innemen voor mijn longen. Ik moet zeggen dat het erg zwaar is; ik herken niet alle signalen van mijn lichaam. Van sommige klachten weet ik niet zeker of het “normaal” is, en van sommige signalen vraag ik me af of het ernstiger is dan ik denk, of juist niet. Het is ontzettend afwegen en opletten, en het lijkt erop alsof ik mijn lichaam opnieuw moet leren kennen. Door de verkoudheid maak ik meer zorgen dan normaal, en daardoor ben ik ook weer vaker benauwd dan voorheen (en ook door de verkoudheid zelf natuurlijk).

Verder heb ik gemerkt dat mijn conditie een stuk achteruit is gegaan. Met name bij hardlopen merk ik dat ik relatief snel buiten adem raak, en ook bij bijvoorbeeld een stuk fietsen. Nu heb ik de afgelopen weken wat minder gesport door de verkoudheid, dus dat kan ook meewerken. Volgens mensen in mijn omgeving zijn mijn klachten relatief normaal voor een verkoudheid en wat minder sporten, en ook deze tijd van het jaar. Daarom blijf ik hoopvol en volhouden. De komende tijd ga ik wat meer focussen op het verbeteren van mijn conditie, en dus wat vaker sporten. Daarnaast blijf ik me netjes aan mijn voedingspatroon houden, ook al komen de feestdagen eraan, en hoop ik dat de neusspray wat goed kan doen. Over een paar maanden heb ik een nieuwe longfunctietest; ik hou jullie op de hoogte van de ontwikkelingen!

Volg en like ChronischBeter.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *